Co zwiedzać

Żegocina już pod koniec XIX w. była chętnie odwiedzana przez turystów i letników z pobliskichmiast. Do dziś zwabia ich piękny krajobraz, czyste powietrze, cisza, gościnność mieszkańców oraz bogaty świat roślin i zwierząt.  W sezonie letnim odbywa się tu wiele imprez kulturalnych, czynny jest basen kąpielowy (ostatnio tylko w Łąkcie Górnej), zimą działają wyciągi narciarskie na stoku Kamionnej, należące do Stacji Narciarskiej Kamionna - Laskowa.

Żegocina posiada szereg obiektów sportowo rekreacyjnych (kort tenisowy, ogólnodostępne boiska ze sztuczna nawierzchnią), szlaków i tras turystycznych np. żółty szlak na Kamionną, zielony na Łopusze, szlak po cmentarzach z I wojny światowej, trasy spacerowe (m.in. do źródełka wody mineralnej o składzie mineralnym zbliżonym do wód krynickich). Spacery zapewniają wspaniały wypoczynek, możliwość podziwiania wspaniałych widoków (np. z Przełęczy Widoma - panorama Beskidu Wyspowego oraz Tatr) i dostarczają niezapomnianych przeżyć.

Do zabytków zlokalizowanych na terenie gminy Żegocina można zaliczyć - między innymi drewniany kościółek w Rozdzielu z XV wieku, znajdujący się na Małopolskim Szlaku Architektury Drewnianej, dworek i park podworski w Łąkcie Górnej, czy na przykład ślady I wojny światowej w postaci cmentarzy. Jest tu dużo przydrożnych figur i kapliczek oraz sporo jeszcze dawnych chłopskich zabudowań.

Czyste powietrze, zdrowa żywność, dużo grzybów i owoców leśnych oraz spokój i gościnność mieszkańców - to dodatkowe atuty zachęcające do odwiedzenia tej pięknej okolicy.

Gmina Żegocina oferuje dobrą bazę noclegową - gastronomiczną,  hotele, schroniska turystyczne, gospodarstwa agroturystyczne. Mamy nadzieję, że ta krótka charakterystyka zachęci Państwa do odwiedzenia Żegociny, która kryje w sobie wiele niespodzianek, tajemnic oraz pięknych baśni i legend, do poznania których serdecznie zapraszamy.

IZBA REGIONALNA

Izba Regionalna w Żegocinie została założona w 2014 roku przez Stowarzyszenie Przyjaciół Ziemi Żegocińskiej. Posiada liczne zbiory etnograficzne w liczbie około 700, dawne narzędzia rzemiosła: stolarskie, pamiątki regionalne, rzeźby w drewnie itp.

PARK GEOLOGICZNY

Odsłonięcie w Żegocinie daje możliwość obserwacji unikalnych formgeologicznych wyeksponowanych na stromych ścianach powstałych w trakcie wydobywania kamienia. Jest to miejsce wyjątkowe z punktu widzenia nauk botanicznych i bioróżnorodności. Na powierzchni ok. 50 ar. można wskazać różne etapy procesu sukcesji zależne od czasu zakończenia eksploatacji ścian, ich spadku i wystawy.

Obok roślin pionierskich występują tu gatunki kserotermiczne i naskalne charakterystyczne dla obszaru Karpat. Urzeka również wyjątkowość krajobrazu tego miejsca, zlokalizowanego przy głównej drodze wojewódzkiej w centrum miejscowości. Dla mieszkańców Żegociny jest to miejsce związane z historią i rozwojem wsi.  

Wydobycie i obróbka kamienia przeznaczonego na fundamenty domów rozpoczęło się w latach 30-tych XX wieku. Obecnie działka, na której zlokalizowany jest kamieniołom jest własnością Gminy. Przy wielu propozycjach zagospodarowania, poczyniono działania związane z jego ochroną i udostępnieniem. Gmina wspólnie z "Partnerstwem dla Ziemi Bocheńskiej" opracowała projekt, który ma na celu aktywną ochronę kamieniołomu, a jednocześnie udostępnienie tego miejsca turystom oraz upowszechnienie wiedzy o wyjątkowej budowie geologicznej terenu. O sfinansowanie tego zadania wnioskowała z powodzeniem do Fundacji Partnerstwo dla Środowiska ("Otwartego Konkursu Małych Dotacji" na dofinansowanie partnerskich inicjatyw i projektów ekologicznych).

W grudniu 2004 roku nadeszła wiadomość o uzyskaniu grantu. Realizacja projektu (jednego z sześciu na terenie powiatu) stała się więc faktem. Prace rozpoczęto wiosną 2005 roku, a już 27 października 2005 roku odbyło sie uroczyste otwarcie "Geologicznego Parku Piaskowców Grodziskich w Dawnym Kamieniołomie w Żegocinie". Obiekt został włączony do "Ekomuzeów Ziemi Bocheńskiej".

Na przełomie 2010 i 2011 roku w wyrobisku kamieniołomu zbudowano drwnianą wiatę z murowanym kominkiem, zaprojektowana przez inż. Kobielę z Bochni. Obiekt jest pomyślany jako miejsce rekreacyjne, z możliwością palenia ogniska i grillowania. Zamontowane wewnątrz altany ławki pozwalają na odpoczynek, niezależnie od stanu pogody.

koŚCIÓŁ ŚW. JAKUBA W ROZDZIELU

Kościół p.w. św. Jakuba - gotycki, drewniany, konstrukcji zrębowej,jednonawowy,  z 1563 r., - wg tradycji z fundacji króla Zygmunta Augusta. W wejściu portal ciesielski z herbem Topór z 2 poł. XVI w.

Kościół ten został przeniesiony do Rozdziela z niedalekiej Królówki w 1985 roku. Pierwotnie był pod wezwaniem świętego Jakuba Apostoła i istniał w Królówce już w XV wieku, co odnotował w "Liber Beneficjorum" Jan Długosz. Naukowcy nie są zgodni, czy odnotowany kościół to zachowana do naszych czasów budowla, czy też istniejący kościół wzniesiony został dopiero w XVI wieku.

    Z całą pewnością z końca XV wieku pochodzi ostrołukowy portal z herbem Topór oraz jedyne zachowane ostrołukowe okno. Widniejąca na portalu tarcza z herbem Topór wskazuje jako fundatorów kościoła rodzinę rycerską herbu Topór, której członek w połowie XV wieku był wójtem Królówki. Nie jest wykluczone, że portal ten pochodzi ze starego kościoła i został ponownie użyty przy budowie zachowanej do naszych czasów świątyni.

    Układ przestrzenny kościoła jest pierwotny, charakterystyczny dla późnogotyckiej architektury kościelnej Małopolski budowla wzniesiona jest "na zrąb" z prezbiterium wielobocznym. Z zachowanych opisów wizytacyjnych wynika, że kościół był od zewnątrz obity deskami. Dach pokrywano drewnianymi gontami, które co kilkadziesiąt lat musiały być zmieniane. W 1569 roku kościół został odremontowany, prawdopodobnie na koszt Zygmunta Augusta (Królówka była własnością królewską). Zachowane we wnętrzu resztki polichromii pochodzą z I połowy XVI wieku. Polichromia pokrywała także wnętrze niegdyś stojącej w pobliżu kościoła wieży, w której znajdowały się 3 dzwony. Czwarty umieszczony był we wnętrzu kościoła, pod sufitem - pełnił rolę sygnaturki, dopóki w XVIII wieku nie dobudowano na szczycie dachu kościoła specjalnej wieżyczki dla niego. 

   Paramenta liturgiczne przechowywano w zakrystii wydzielonej z lewej nawy głównej. Nad wejściem, podobnie jak dziś, znajdował się chór muzyczny, na którym w XVIII wieku pojawiły się organy. Na lewo, znajduje się drugi chór (loggia królewska) przeznaczona wyłącznie dla króla. Do połowy XVIII wieku w kościele była drewniana podłoga.

    Najistotniejszy element wystroju to ołtarze. Było ich 3 lub 4, a w 1730 nawet 6. Były pod wezwaniem: Przemienienia Pańskiego, św. Anny, św. Jakuba, Matki Boskiej, św. Mikołaja, św. Stanisława biskupa. Były drewniane, niektóre z kamiennymi mensami, malowane i złocone.

    Szczególnej czci doznawali Najświętsza Maria Panna i patron - św. Jakub, których wizerunek zdobiły wota (notatka wizytacyjna z 1664 roku). Jako dzień rocznicy poświęcenia kościoła obchodzono pierwszą niedzielę po święcie św. Jakuba. Pierwsza zachowana wzmianka o odpuście w Królówce podaje jako jego datę święto Przemienienia Pańskiego. W XIX wieku był to odpust szczególnie znany, na który ściągały tłumy.

    W tym kościele przyjął chrzest w 1791 roku Kazimierz Brodziński - prekursor polskiego romantyzmu, którego wsią rodzinną była Królówka. Kościół w XIX wieku był przebudowany. W 1850 roku dobudowano Ogrójec, w 1876 wzniesiono nakrytą kopułą boczną kaplicę Matki Bożej Różańcowej.

     W latach 1886 - 96 dokonano powiększenia nawy głównej. W 1929 r. konserwator zezwolił na rozbiórkę kościoła.  Po II wojnie światowej, w 1947 roku postanowiono kościół przenieść na pobliski cmentarz , gdzie miał się stać muzeum ku czci K. Brodzińskiego. W czasie przenosin dokonano częściowej przeróbki. Zlikwidowano Ogrójec i przywrócono pierwotne wymiary nawie.

     Do 1985 roku kościół pozostawał na cmentarzu. W tym roku miał być przeniesiony do Cichawki (wioska w parafii), ale tego zaniechano.

     W 1986 roku, po rozbiórce kościół przeniesiono do Rozdziela, gdzie wiernie go zrekonstruowano. Niestety nie zachowało się oryginalne wyposażenie kościoła. Obecnie w bocznej kaplicy znajduje się ołtarz Matki Boskiej Różańcowej przeniesiony z Kościoła Kolejowego w Nowym Sączu. Ołtarz główny i ambona są darem ks. Franciszka Korty - proboszcza ze Złotej, a obrazy drogi krzyżowej znalezione zostały na starej plebani w Żegocinie (prawdopodobnie pochodzą z XVIII wieku). Drewniany tryptyk w ołtarzu głównym wykonał miejscowy stolarz Stanisław Paruch, który wniósł olbrzymi wkład w rekonstrukcję kościoła. W kościele znajduje się też, wykonana przez miejscowego kamieniarza Jana Stacha, kopia starej chrzcielnicy, jaka znajdowała się w dawnym kościele. 

     W 2017 roku wyposażenie kościoła uległo zmianie. Wymieniono trzy ołtarze. Nowy ołtarz główny jest repliką dawnego, z XVIII i został wykonany z fundacji mieszkańców Rozdziela a wykonany przez rzeźbiarza - Antoniego Pasionka z Jaworznej, malowany i złocony przez państwa Wiesławę i Wiesława Odrońców z Żegociny, obrazy znajdujące się w nim obrazy namalowane zostały przez Janusza Antosza z Krakowa. We wnęce ołtarzowej znajduje się figura Św. Jakuba zasłaniana obrazem Przemienienienia Pańskiego. Po bokach dwie bramki, nad którymi figury ś.ś. Stanisława i Wojciecha. Ołtarze boczne wykonane pod koniec XIX wieku w warsztacie Wojciecha Samka w Bochni zostały darowane przez dziekana dekanatu lipnickiego i proboszcza parafii Stary Wiśnicz - ks. Ryszarda Kołodzieja. Obraz w ołtarzu lewym - Matki Bożej Różańcowej z 1860 roku malowany przez Jana Stankiewicza w Oświęcimiu a odnowiony w 2016 roku w pracowni konserwatorskiej w Lusinie k/ Krakowa. Ołtarz prawy z obrazem Jezusa Miłosiernego namalowanym przez Janusza Antosza, a ufundowanym przez rozdzinę Marcinków. Poza ołtarz chodzi się "na ofiarę" na klęczkach w czasie odpustu i ślubów.  

   Na północ od kościoła cmentarz, zlokalizowany na gruncie śp. Stanisława Marcisza, który plac pod kościół darował. Ziemia pod cmentarz została wykupiona od spadkobiercy Stanisława Marcisza p. Jana Kmiecika. Na placu kościelnym znajduje się obelisk wybudowany w 2004 roku ku czci ś.p. ks. Antoniego Poręby.  24 stycznia 2004 roku J.E. Ks Bp Wiktor Skworc poświęcił tablicę pamiątkową umieszczoną na kamiennym obelisku po prawej stronie kościoła, ufundowaną przez wdzięcznych parafian z Rozdziela zmarłemu w 2003 roku Ks. Prałatowi Antoniemu Porębie.

   Kościół jest otoczony drewnianym ogrodzeniem z gontowym daszkiem. Przed świątynią dzwonnica z trzema dzwonami z 1996 roku - o imionach Jakub, Maria i Antoni - od imion fundatorów: Jakuba i Marię Krawczyków i ks. Antoniego Poręby. Od strony północnej grota Matki Bożej z Lourdes, zbudowana przez Stanisława Parucha. Powyżej nowy, przykościelny parking, wybudowany w 2016 roku.

   30 lipca 2017 roku J.E. ks. biskup Leszek Leszkiewicz podczas uroczystości odpustowej dokonał poświęcenia nowego ołtarza głównego, odnowionych dwóch bocznych i groty NMP z Lourdes. W tym samym dniu ukazał się pierwszy numer czasopisma pt. "Verbum Villa - Słowo wsi" (red. ks. Tomasz Szewczyk), w której opisywane są prace i wydarzenia związane z kościołem św. Jakuba i życiem wsi Rozdziele.  

    Zabytkowy kościół znalazł się w 2002 roku na "Małopolskim Szlaku Architektury Drewnianej". Przed świątynią stanęła wówczas tablica informacyjna z napisami w trzech językach: polskim, angielskim i niemieckim. Tak brzmi treść napisu w języku polskim: "Kościół pw. św. Jakuba Apostoła, z XV w.; jednonawowy, konstrukcji zrębowej, szalowany, kryty gontem, przeniesiony w II poł. XX w.  z Królówki; wnętrze: detale ciesielskie z XVI wieku".

KOŚCIÓŁ ŚW. MIKOŁAJA W ŻEGOCINIE

W dolinie otoczonej pagórkami, w samym centrum wioski, bezpośrednioprzy drodze nr 965 Bochnia - Limanowa, wznosi się żegociński kościół parafialny. Choć obecny kościół nie należy do najstarszych świątyń w regionie, historia Parafii w Żegocinie sięga zamierzchłych czasów. Dokument fundacyjny z 1293 roku, mówi, że pierwszy kościół w Żegocinie ufundował i uposażył Zbigniew Żegota herbu Topór, dziedzic wsi. Historycy przypuszczają jednak, że ów dokument jest jednak falsyfikatem. Parafia istniała już jednak w XIII wieku, ponieważ jako parafia w Żegocinie płaciła świętopietrze w roku 1335. Na starą metrykę kościoła w Żegocinie wskazuje również wezwanie św. Mikołaja, które zostało rozpowszechnione głównie przez kupców włoskich.

     Nie mamy informacji o wyglądzie pierwszego żegocińskiego kościoła. Prawdopodobnie był to kościół drewniany, zbudowany z nieociosanych okrąglaków, dach miał drewniany, wysoki i stromy, a dokoła kościoła były tzw. soboty - niskie podcienia wsparte na słupach, kryte wspólnym dachem z kościołem. Właśnie drewniany kościół pod wezwaniem św. Marii Magdaleny, a później św. Mikołaja wymieniają akta wizytacyjne z drugiej połowy XVI wieku. Do XVII wieku obok kościoła stała dzwonnica. W XVI wieku w dzwonnicy znajdowały się już dzwony, z których jeden, z roku 1536 (Urban) przetrwał do dzisiaj i znajduje się w kościelnej wieży Najprawdopodobniej w I połowie XVIII w. dokonano przebudowy kościoła podmurowując ściany łącząc go z dzwonnicą. Wewnątrz kościół obity był deskami, a na suficie znajdowała się polichromia, tylko prezbiterium posiadało kamienną posadzkę, pod którą chowano księży i najbardziej zasłużonych parafian.

      W połowie XIX wieku kościół ten nie nadawał się już do remontowania, gdyż był bardzo zniszczony. Dlatego też ówczesny proboszcz ks. Jakub Janczy powołał komitet budowy nowego kościoła. Postanowiono wybudować kościół murowany. Ponieważ koszty budowy kościoła z cegły były bardzo wysokie, zdecydowano się na wybudowanie świątyni z kamienia, którego w okolicy nie brakowało. Kościół wybudowano w 1895 roku pod kierunkiem inżyniera Ludwika Kurkiewicza i majstra murarskiego Tarczyńskiego z Bochni. Kościół poświęcił i pierwszą Mszę św. odprawił w nim, w 1896 r. proboszcz ks. Janczy. Konsekracji kościoła dokonał biskup tarnowski Ignacy Łobos w 1896 roku. Ks. Jakub Janczy zmarł w rok po konsekracji kościoła w dniu 22 kwietnia 1897 r. Miał 74 lata, a proboszczem w Żegocinie był przez 32 lata. Jego następca - ks. prałat Stanisław Jan Dutkiewicz (1897 - 1904), w roku 1898 wybudował wokół kościoła mur z kamienia ciosanego, który został zaprojektowany i wykonany pod nadzorem Józefa Mikulskiego - profesora Szkoły Przemysłowej w Krakowie, zakupił organy 11-głosowe wykonane na przełomie XIX i XX w. przez Tomasza Falla, organmistrza ze Szczyrzyca. oraz wyposażył wnętrze kościoła w ławki i konfesjonały, a w 1903 r. zakupił w Monachium z własnych pieniędzy piękne stacje "Drogi Krzyżowej" wykonane w pracowni Józefa Müllera.

      Ks. Jan Bach (1916 - 1936) podjął się usunięcia dość dużych wad przy wybudowanym kościele. Pierwsza - to zbudowanie całych ścian odgradzających nawę główną od bocznych, a druga - to wieża, która przynajmniej o dwa piętra powinna być wyższa. Ks. Bach szukając środków materialnych wydrukował kartę pocztową z wizerunkiem kościoła w Żegocinie z nową wieżą; a dochód był przeznaczony na dokończenie budowy. Przebudowę wieży rozpoczęto w 1927 r. a zakończono w 1931 r. Została podwyższona o kilka metrów i zwieńczona kopułą. Jednocześnie przekuto ściany boczne pomiędzy kaplicami, a nawą główną i zamieniono boczne wejścia do kaplic na frontowe (stan obecny).

      W latach siedemdziesiątych XX wieku, staraniem ówczesnego proboszcza Ks. Wojciecha Białasa , wykonano polichromię wnętrza kościoła, którą zamalowano po kilkunastu latach i od tego czasu wnętrze było utrzymane w kolorze białym. Z początkiem 2004 r. obecny Proboszcz Ks. Leszek Dudziak odnowił wnętrze świątyni utrzymując je w jasnej kolorystyce. Prace malarskie wykonała firma miejscowego rzemieślnika pana Odrońca. Przy okazji prac malarskich stwierdzono, iż szesnastowieczne figury na tęczy wymagają pilnej renowacji i w związku z tym zdjęto je i oddano do konserwacji jednej z krakowskich firm.

  Kościół posiada trzy nawy: główną z ołtarzem ufundowanym przez Feliksa Armatowicza (dziedzica Łąkty Górnej, dwie nawy boczne z ołtarzami ufundowanymi przez parafian. Ołtarze te wykonano w pracowni Reifessera w Tyrolu. Uporządkowaniem i urządzeniem wnętrza kościoła zajął się następca Janczego - ks. dr Stanisław Dutkiewicz. Do urządzenia nowego kościoła wykorzystał część wyposażenia ze starego kościoła; np. ambonę z figurą św. Michała Archanioła. Wiele zasług dla urządzenia kościoła ma artysta rzeźbiarz Jakub Juszczyk (rodak z Żegociny). Jego autorstwa są m. in. bogato rzeźbiony ołtarz z figurą Matki Boskiej, ozdobne ławy w prezbiterium (stalle) z płaskorzeźbami polskich świętych oraz portrety proboszczów Janczego, Dutkiewicza, Pawickiego i Bacha znajdujące się w lewej zakrystii. W ołtarzu głównym, znajduje się figura Serce Pana Jezusa, nad nią figura patrona kościoła - św. Mikołaja, po bokach figury św. Kazimierza i błogosławionego Szymona z Lipnicy. Przed ołtarzem głównym znajdują się dwa pilastry podtrzymujące tęczę z gotyckimi rzeźbami Pana Jezusa na Krzyżu, Matki Boskiej i św. Jana, przeniesione tu ze starego kościoła. Na bocznych ścianach nawy głównej znajdują się wykonane w 'Monachium rzeźby Drogi Krzyżowej.  Natomiast na ścianach nawy głównej namalowano, staraniem proboszcza Wojciecha Białasa (był proboszczem w latach 1947 - 1982) sceny z życia św. Mikołaja. W nawie lewej, od strony zachodniej) znajduje się ołtarz z obrazem Matki Boskiej Częstochowskiej (z XVIII w.), a z prawej ołtarz z figurą św. Józefa. Inne, cenne zabytki tego kościoła to wspomniany już dzwon z 1536 r. zabytkowe ornaty oraz kamienna chrzcielnica z l połowy XIX wieku.

     W kościele znajdują się także zabytkowe organy, które zakupił ks. Dutkiewicz za pieniądze uzyskane ze sprzedaży trzech ołtarzy ze starego kościoła. 

     W roku 1922 zostały ufundowane przez parafian i rodaków z USA dwa nowe dzwony. Na większym był napis: "Fundacja parafii Żegocina na pamiątkę wskrzeszenia Polski", a na drugim: " Na pamiątkę ocalenia Żegociny podczas wojny 1914 r." Zrabowali je Niemcy podczas II wojny światowej. 

     W 1967 r. wykonano jeszcze dwa dzwony dla kościoła w Żegocinie: dzwon "Maria" - na pamiątkę 1000 - lecia chrztu Polski, drugi "Wojciech" - na 50 -lecie kapłaństwa ks. Wojciecha Białasa. Następca ks. Białasa - ks. Antoni Poręba podjął prace nad odnowieniem świątyni. Kościół został osuszony i odmalowany. Zmieniło się też jego otoczenie. Zburzono starą plebanię i wybudowano w 1989 r nową. Urządzono przykościelny parking i park, w którym stanęła figura św. Franciszka z Asyżu. Wokół kościoła położono brukowy chodnik.

    Latem 1993 r. w kościele uroczyście obchodzono 700 - lecie istnienia żegocińskiej parafii, a dwa lata później świętowano 100 - lecie konsekracji tego kościoła. W styczniu 2003 roku zmarł wieloletni proboszcz żegocińskiej parafii ks. Antoni Poręba. Jego zasługą m. in. była przebudowa cmentarza oraz budowa nowej plebanii. Został pochowany w rodzinnej parafii - Ptaszkowej. W pierwszą rocznicę Jego śmierci parafianie ufundowali Mu epitafium, które umieszczono przy przejściu do prawej nawy. Jego następcą został pochodzący z Kamionnej ks. mgr Leszek Dudziak. Wymienił pokrycie dachowe, w tym pokrycie wieży, odnowił  wnętrze kościoła i organy, zamontował dwa nowe dzwony: "Maryja" oraz "Jan Paweł II", poświęcone 5 sierpnia 2012 roku przez ks. biskupa ordynariusza Andrzeja Jeża (jeden poprzedni, także o imieniu "Maryja" pękł - uległ zniszczeniu), przebudował dawną wikarówkę na dom przedpogrzebowy. W lewej nawie kościoła zainstalował epitafium ks. Wojciecha Białasa. Rozbudował przykościelny parking oraz plebanię - pomieszczenia mieszkalne nad garażami. Odnowił kaplicę cmentarną. Pod koniec swojego proboszczowania zainstalował w kościele trzy monitory telewizyjne w celu wyświetlania transmisji nabożeństw w nawach bocznych oraz wyświetlania tekstów modlitw i pieśni.

    Po jego rezygnacji Ks. Bp Ordynariusz Andrzej Jeż powołał na urząd proboszcza w Żegocinie w sierpniu 2016 roku ks. mgr Bogusława Pasierba, poprzednio proboszcza parafii Rudy Rysie. Jesienią 2017 roku nowy proboszcz przeprowadził pierwszą dużą inwestycję remontową - założenie wokół schowanych w ziemi murów kościoła odwodnienia. Pod koniec listopada 2017 roku w kościele założono nowe, gazowe ogrzewanie i wykonano modernizację kotłowni.   

PUNKT WIDOKOWY "WIDOMA"

Z punktu widokowego na górze Widoma w Rozdzielu rozpościera się panorama Beskidu, Gorców i Tatr, a na północ Pogórza Wielicko-Wiśnickiego z Bochnią, Wieliczką, Nową Hutą i Krakowem na horyzoncie. Punkt opatrzono w tablice informacyjne opisujące widoczne stamtąd wzniesienia, przysiółki i szczyty górskie.

ŹRÓDEŁKO WODY MINERALNEJ

Wodazuber, znana szerzej z krynickich zdrojów, wypływa również z żegocińskich źródeł. To woda o bardzo dużej mineralizacji, posiadająca wiele właściwości leczniczych. Żegocińskie źródła to miejsce idealne do odpoczynku w leśnej ciszy i kontemplacji. Na drzewie umieszczono drewnianą kaplicę z wizerunkiem Św. Franciszka z Asyżu – patrona tego miejsca.

GALERIA WIEJSKA

Galeria prowadzona jest przez Stowarzyszenie Przyjaciół Ziemi Żegocińskiej. Prezentuje wystawy, malarstwa, fotografii, obrazów religijnych i przedmiotów kultów religijnych takich jak chrześcijaństwo i judaizm, a także prace lokalnych twórców i artystów.